Gliwickie Centrum Rehabilitacji       rejestracja@x-rehab.pl   

  • Generic selectors
    Dokładne dopasowania
    Szukaj w tytułach
    Szukaj w treści
    Szukaj w postach
    Szukaj na stronach
  • Terapia chodu z wykorzystaniem bieżni Zebris FDM  – praktyczne spojrzenie okiem fizjoterapeuty

    Terapia chodu z wykorzystaniem bieżni Zebris FDM – praktyczne spojrzenie okiem fizjoterapeuty

    Bieżnia Zebris FDM to w ostatnim czasie dość popularne i dostępne urządzenie wykorzystywane przez fizjoterapeutów do usprawniania umiejętności lokomotorycznych pacjentów.

    Skoro jest tak popularne i wykorzystywane w wielu ośrodkach, to czy faktycznie jest dobre, użyteczne, spełnia swoje zadanie i zbliża do osiągnięcia celu funkcjonalnego pacjenta?

    Prześledźmy szczegółowo jego działanie i wpływ na usprawnianie pacjenta, a być może uzyskamy odpowiedź na to pytanie.

    Z definicji dowiadujemy się, że bieżnia Zebris służy do obiektywnej oceny i treningu chodu oraz postawy z informacją zwrotną. Wraz ze zintegrowaną matrycą czujników tworzy powierzchnię pomiarową pod pasem transmisyjnym dzięki czemu służy do przeprowadzania kompleksowej i obiektywnej analizy sił reakcji podłoża na bieżni w warunkach statycznych i dynamicznych.

    Sformułowaniem – kluczem w tej definicji jest „obiektywna ocena”. Dzięki czujnikom znajdującym się na całej długości bieżni oraz rozbudowanemu programowi uzyskujemy zbiór informacji zebranych podczas terapii przez robota oraz komputerowe ich przetworzenie zgodne z oprogramowaniem. W konsekwencji otrzymujemy dane, które są bardzo obiektywne, wyrażone w liczbach i na wykresach.

    Bardzo często w trakcie różnych sesji fizjoterapeutycznych zauważamy postępy i poprawę stanu funkcjonalnego pacjenta lub jego pogorszenie, jednakże nie zawsze udaje się uzyskać pewność popartą liczbami, procentami, wykresami. Dopiero obiektywna ocena i konkretne liczby mogą stanowić podstawę do wyrażenia opinii na temat progresu lub regresu w funkcjonowaniu pacjenta.

    W przypadku bieżni Zebris uzyskujemy dane mierzalne, obiektywne, jednoznaczne, które trudno podważać. W zależności od potrzeby fizjoterapeuta może prześledzić raporty pod wieloma aspektami i w sposób bardzo szczegółowy albo ograniczyć się do danych zbiorczych, które ukazują poprawę lub pogorszenie.

    Po narzędzie, które w sposób obiektywny (liczbowy) ukaże poprawę lub pogorszenie funkcjonowania pacjenta zawsze chętnie sięgnie każdy fizjoterapeuta. Bieżnia Zebris z pewnością jest takim narzędziem.

    Wszelkiego rodzaju bieżnie w założeniu swoim wykorzystywane są do chodzenia.

    Dlaczego zarówno fizjoterapeuci jak i pacjenci oraz ich rodziny tak bardzo koncentrują uwagę na tej czynności funkcjonalnej?

    Ponieważ chód jest podstawową składową aktywności fizycznej człowieka, bierze udział niemal w każdej czynności dnia codziennego, warunkując tym samym sprawność człowieka. Chodzenie wydaje się zjawiskiem prostym, ale w rzeczywistości to złożony proces, podczas którego w sposób automatyczny i zgrany włączają się kolejno poszczególne części ciała. Chód to wytracanie i chwytanie równowagi ciała w następstwie przemieszczania się punktu ciężkości, który wymaga współdziałania kilku układów – kostnego, nerwowego oraz mięśniowego.

    BUDOWA

    Urządzenie Zebris składa się z kilku elementów:

    1. Bieżni
    2. Projektora
    3. Ekranu wyświetlającego obraz pacjentowi
    4. Komputera

    W opcji dostępne są również: odciążenie pacjenta przez podwieszenie oraz kamera.

                                         Ryc.1  Widok ogólny bieżni Zebris FDM

    1. Bieżnia

    Dla osoby niewtajemniczonej wygląda zupełnie jak zwykła bieżnia i to akurat jest zaleta tego urządzenia. Większość pacjentów prawdopodobnie miało już do czynienia ze zwykłą bieżnią i dlatego jako urządzenie, po którym się chodzi nie powinna wywoływać u nich obaw i lęków. Jest to istotne zwłaszcza w przypadku dzieci, które mogą na początku rehabilitacji technologicznie wspomaganej obawiać się i wykazywać zachowania wycofujące.

    W przypadku bieżni Zebris pas transmisyjny, po którym chodzi pacjent jest naszpikowany czujnikami, które odbierają siłę nacisku poszczególnych elementów stóp na podłoże przekazując te dane do komputera, który je przelicza i w kolorach obrazuje na ekranie. Po obu stronach pasa znajduje się szerokie i antypoślizgowe pobocze, na którym pacjent może w sposób bezpieczny stanąć. Poręcze do trzymania znajdują się z przodu oraz z boku – pacjent decyduje jak jest mu wygodniej się trzymać.

    Na panelu sterowania bieżnią fizjoterapeuta może wybrać szybkość z jaką pacjent będzie chodził, elewację (podłoże wzniesione) oraz opcje (manualną, profilowaną, cardio lub test).

    Panel na bieżąco pokazuje jaki dystans został przebyty oraz czas trwania sesji. Takie z pozoru zwykłe informacje stają się czasami bardzo istotne dla pacjenta. W przypadku dzieci z dużą niepełnosprawnością, gdzie każdy krok stanowi wyzwanie – stopniowe zwiększanie czasu terapii lub pokonanie większego dystansu niż podczas ostatniej sesji jest bardzo motywujące i świadczy o postępie w terapii.

    1. Bieżnia

    Dla osoby niewtajemniczonej wygląda zupełnie jak zwykła bieżnia i to akurat jest zaleta tego urządzenia. Większość pacjentów prawdopodobnie miało już do czynienia ze zwykłą bieżnią i dlatego jako urządzenie, po którym się chodzi nie powinna wywoływać u nich obaw i lęków. Jest to istotne zwłaszcza w przypadku dzieci, które mogą na początku rehabilitacji technologicznie wspomaganej obawiać się i wykazywać zachowania wycofujące.

    W przypadku bieżni Zebris pas transmisyjny, po którym chodzi pacjent jest naszpikowany czujnikami, które odbierają siłę nacisku poszczególnych elementów stóp na podłoże przekazując te dane do komputera, który je przelicza i w kolorach obrazuje na ekranie. Po obu stronach pasa znajduje się szerokie i antypoślizgowe pobocze, na którym pacjent może w sposób bezpieczny stanąć. Poręcze do trzymania znajdują się z przodu oraz z boku – pacjent decyduje jak jest mu wygodniej się trzymać.

    Na panelu sterowania bieżnią fizjoterapeuta może wybrać szybkość z jaką pacjent będzie chodził, elewację (podłoże wzniesione) oraz opcje (manualną, profilowaną, cardio lub test).

    Panel na bieżąco pokazuje jaki dystans został przebyty oraz czas trwania sesji. Takie z pozoru zwykłe informacje stają się czasami bardzo istotne dla pacjenta. W przypadku dzieci z dużą niepełnosprawnością, gdzie każdy krok stanowi wyzwanie – stopniowe zwiększanie czasu terapii lub pokonanie większego dystansu niż podczas ostatniej sesji jest bardzo motywujące i świadczy o postępie w terapii.

                                    Ryc. 2 Panel sterowania bieżnią Zebris

    1. Projektor

    To urządzenie zintegrowane z bieżnią, a jago zadaniem jest prezentowanie „śladów stóp” na poruszającym się pasie transmisyjnym (są to jasne ślady na czarnej bieżni). Kształt stóp pacjenta wygenerowany jest z testów, które każdy pacjent przechodzi na początku terapii. Ślady mogą być prezentowane jeszcze w dwóch innych szatach graficznych (zmiana wzorców projekcji). W zależności od możliwości percepcyjnych pacjenta oraz upodobania – ślady (obszary docelowe) mogą być wyświetlane jako prostokąty, oryginalne ślady lub w projekcji odwróconej (dzięki czemu wyświetlany obszar jest większy, co ułatwia stawianie kroków wewnątrz śladów).

    • Ekran wyświetlający obraz pacjentowi

    Pacjent podczas terapii powinien współpracować i koncentrować swoją uwagę na zadaniach, jakie stawia przed nim fizjoterapeuta w trakcie usprawniania. Duży ekran umieszczony przed pacjentem jest nieodzowny, aby ta współpraca układała się jak najlepiej. W zależności od wybranej opcji pacjent na ekranie widzi swoje ślady, obraz lasu z przeszkodami do pokonania albo wykresy testowe.

    W przypadku treningu w oparciu o prezentowane ślady pacjent ma do wyboru albo kontrolować je patrząc na bieżnię albo na ekran. W sytuacji gdy patrzy na bieżnię z pewnością dokładniej stawia kroki, idealnie trafiając w ślady, jednakże jego postawa, siłą rzeczy, jest nieprawidłowa (przygarbiona). Gdy pacjent kontroluje ruch patrząc na ekran jego postawa jest prawidłowa (wyprostowana), jednakże zdecydowanie trudniej jest mu trafić w prezentowane ślady. Zwłaszcza dzieci mają wtedy problem z prawidłową koordynacją wzrokowo-ruchową.

    W przypadku gdy pacjent prezentuje chód ataktyczny i cały czas patrzy na podłogę zasugerowanie patrzenia przed siebie na ekran i ćwiczenie tej umiejętności może w sposób znaczący wpłynąć na poprawę postawy pacjenta w trakcie chodu.

    • Komputer

    Komputer z monitorem na mobilnym statywie to centrum sterowania urządzeniem. Bieżna Zebris FDM ma bardzo szeroko rozbudowane oprogramowanie komputerowe, które gromadzi tysiące danych po każdej sesji terapeutycznej. Zainstalowany program jest łatwy w obsłudze oraz bardzo czytelny.

    Każdy pacjent jest wpisywany do bazy danych, w której umieszczane są podstawowe informacje (dane pacjenta). Ponadto każdemu pacjentowi można przypisać symbol, za pomocą którego będzie kwalifikowany do jakiejś grupy np. pacjentów z tego samego oddziału, turnusu itp.

    Wszystkie dane pacjenta, nagrane sesje oraz utworzone raporty są przechowywane i dostępne dla fizjoterapeuty w każdym momencie – może zarządzać zarówno pacjentami, jak i poprzednimi pomiarami oraz uzyskać dostęp do funkcji importu i eksportu. Dla ułatwienia przeszukiwania baz danych dostępne są różne filtry.

    W opcji dostępne jest również zamontowanie odciążenia dla pacjenta poprzez podwieszenie aplikowane z góry dzięki wysięgnikom.  

    Dołączenie i zainstalowanie zsynchronizowanej kamery przy urządzeniu daje możliwość nagrywania sesji terapeutycznych z dystansu.

    Każda sesja może być automatycznie lub z nastawienia nagrywana przez urządzenie, jednakże jest to nagranie obejmujące pas transmisyjny i to, co się na nim dzieje (czyli działające siły), bez obrazu sylwetki pacjenta – jego zachowania i postawy. Zainstalowanie kamery z pewnością może być dopełnieniem obrazu z przebiegu całej sesji.

    DOSTĘPNE OPCJE USPRAWNIANIA

    1. Trening czyli „Chodzenie po śladach”

    Trening polega na chodzeniu po śladach nastawionych w prawidłowym wzorcu chodu. Modulacja ustawianych przez fizjoterapeutę śladów może obejmować 3 zmienne:

                          Ryc. 3  Ikona treningu „Chodzenie po śladach”

    1. Długość kroku

    W zależności od celu usprawniania ślady mogą być wydłużone lub skrócone.

    Gdy pacjent prezentuje chód hipokinetyczny  inaczej parkinsonowski (występujący np. w chorobie Parkinsona) gdzie kroki są drobne i krótkie – wpływanie na długość kroku poprzez wydłużanie go może znacząco poprawić wzorzec chodu pacjenta.

    W przypadku chodu ataktycznego (występującego po uszkodzeniach móżdżku lub w uszkodzeniach sznurów tylnych rdzenia kręgowego) gdzie kroki są długie i nierówne – skrócenie ich długości oraz równe ustawienie długości dla obu stóp przyczynia się do niwelowania wadliwego wzorca, wpływając pośrednio również na usprawnianie mięśni zaangażowanych w wykonanie ruchu.

    • Szerokość kroku

    W zależności od celu usprawniania szerokość kroku może być zwiększona lub zmniejszona, a więc ślady mogą być ustawione szeroko lub wąsko.

    Pacjent prezentujący chód móżdżkowy (występujący np. w uszkodzeniach móżdżku, guzach robaka móżdżku, w zapaleniach wielonerwowych, SM) czyli chód na szerokiej podstawie dzięki zaangażowaniu w stawianiu stóp na śladach o węższym ułożeniu ma możliwość usprawniać odpowiednie grupy mięśni i  doskonalić swój chód w prawidłowym wzorcu.

    W przypadku chodu spastycznego (nożycowego) występującego np. u dzieci z MPD, a polegającego na krzyżowaniu stóp – ustawienie śladów w znacznym dystansie (większa szerokość) może stanowić realizację celu terapeutycznego.

    Również w przypadku pacjentów chodzących na szerokiej podstawie podparcia (chód niestabilny), u których występują zaburzenia czucia głębokiego i powierzchownego (gdy dochodzi do uszkodzeń więzadeł pobocznych piszczelowych i strzałkowych lub zerwania łąkotek w stawie kolanowym) skorygowanie szerokości kroku może mieć działanie terapeutyczne.

    • Rotacja stóp

    Opisuje kąt między podłużną osią stopy a kierunkiem ruchu (gdzie wartość ujemna to obrót do wewnątrz, wartość dodatnia to obrót na zewnątrz).

    Fizjoterapeuta ma możliwość wpływania na rotację stóp dzięki ustawieniu śladów w rotacji zewnętrznej lub wewnętrznej w zależności od celu usprawniania.

    W przypadku pacjentów z tendencją do zbyt dużej rotacji zewnętrznej stóp skorygowanie śladów wymusza na pacjencie bardziej prawidłowe ułożenie stóp podczas chodu. I odwrotnie, u pacjentów krzyżujących stopy oraz ze zwiększoną rotacją wewnętrzną, korekcja następuje w drugą stronę.

                   Ryc. 4  Widok ekranu z treningiem „Chodzenie po śladach”

    Ryc. 5  Widok śladów prezentowanych pacjentowi na ekranie oraz na bieżni

    1. Zabawa interaktywna z elementami usprawniania czyli „Spacer po lesie”

    Program umożliwia wybór opcji w zależności od trudności wykonania, co jest związane z możliwościami fizycznymi i intelektualnymi pacjenta. Do wyboru jest 7 opcji, z czego im niższy numer tym prostsze działania i aktywności. Dzięki generatorowi poziomów istnieje też możliwość tworzenia własnych opcji w zależności od potrzeb.

                 Ryc. 6  Ikona zabawy interaktywnej „Spacer po lesie”

                                   Ryc. 7  Widok ekranu z zabawą interaktywną „Spacer po lesie”

    Ryc. 8 Wybór programu pod względem trudności (od 1 do 7)

    Każdy z programów oferuje różne zadania do wykonania dla pacjenta:

    1. Chód z wysokim unoszeniem kolan

    Polega na pokonywaniu leżących na ścieżce wirtualnych kłód drewna.

    Ćwiczenie tej aktywności jest wskazane:

    – w chodzie hipokinetycznym, gdzie pacjent często „szura stopami” o podłoże i ma problem z zapoczątkowaniem ruchu,

    – w chodzie paraparetycznym (niedowładnym) wiotkim i spastycznym występującym u pacjentów z niedowładami kończyn dolnych, gdzie pacjent często powłóczy nogami i z trudem odrywa stopę od podłoża,

    – w chodzie nożycowym (kurczowym) występującym u pacjentów z MPD, gdzie pacjent w niewielkim stopniu zgina kończyny w stawach i „szura” nogami po podłożu.

    • Chód wąski

    Polega na przechodzeniu przez wirtualną wąską kładkę nad kałużą – chód noga za nogą.

    Ćwiczenie tej aktywności jest wskazane:

    – w każdym rodzaju chodu, który odbywa się na zbyt szerokiej podstawie podparcia.

    • Chód szeroki

    Polega na przejściu przez dwie równoległe wirtualne kładki umieszczone nad wodą – ustawianie nóg w szerokim rozkroku.

    Analogicznie, tą umiejętność należy ćwiczyć z pacjentami, którzy:

    – podczas chodu krzyżują stopy, np. w chodzie spastycznym.

    • Chód po slalomie

    Polega na omijaniu wirtualnych przeszkód pojawiających się na ścieżce tzn. kałuż, kamieni oraz kawałków drewna.

    Ta aktywność ćwiczy u pacjenta:

    – zwinność (szybką reakcję na zmianę kierunku ruchu),

    – koncentrację uwagi,

    – spostrzegawczość,

    – koordynację wzrokowo-ruchową.

    Wszystkie powyższe cechy w sposób pośredni wpływają na sposób poruszania się pacjenta.

    • Ćwiczenia koordynacji wzrokowo-ruchowej

    Polegają na wchodzeniu na pojawiające się na ścieżce wystające wirtualne pnie oraz wyspy na wodzie.

    Ta aktywność, podobnie jak wcześniej opisana, ćwiczy zwinność, koncentrację uwagi, spostrzegawczość oraz koordynację wzrokowo-ruchową. Wywołuje również radość na twarzy pacjenta i chęć udziału w dalszych działaniach.

    • Ćwiczenie podzielności uwagi/rozpraszalności uwagi

    To rozbudowany zestaw wprowadzający różne dystraktory.

    W trakcie „Spaceru po lesie” dodatkowo pojawiają się działania matematyczne oraz zadania poznawcze (różnicowanie koloru, wybór „co nie pasuje”, dobór obrazka do wyrazu).

    Wprowadzenie dystraktorów w trakcie chodu przygotowuje pacjenta do funkcjonowania w realnym świecie, w którym również pojawia się koincydencja różnych działań.

    Wybór programu z tą opcją nie jest wskazany u małych dzieci oraz osób z niepełnosprawnością intelektualną, ponieważ zadania mogą okazać się dla nich zbyt trudne do wykonania, narażając na porażkę, czego raczej chcemy unikać.   

    • Zwiększenie szybkości chodu

    Zmiana w zakresie tego parametru ma wpływ na intensywność „Spaceru po lesie”.

    Z pewnością opcja ta jest wskazana:

    – w końcowych sesjach terapeutycznych,

    –  w chodzie niedowładnym gdzie na początku chory porusza się powoli i z wysiłkiem, a z czasem jest w stanie zwiększyć swoją dynamikę chodu.

    FEEDBACK DLA PACJENTA

    Pacjent w trakcie usprawniania na bieżni obserwuje na bieżąco swoje działania widoczne na ekranie. Dzięki temu może reagować w każdym momencie i korygować swoją aktywność.

    1. Wizualizacja sposobu obciążania poszczególnych części stopy

    Zebris za pomocą kolorów pokazuje w jaki sposób i z jaką siłą pacjent obciąża różne części stopy.

    Dzięki czułym sensorom widoczne są również występujące u pacjentów wady stóp: płaskie, płasko-koślawe, końskie, szpotawe, końsko-szpotawe, wydrążone, piętowe.

    Pacjent dokładnie widzi nad czym powinien pracować, co usprawniać i w jaki sposób.

    • Dążenie pacjenta do uzyskania jak najlepszego wyniku

    W trakcie „Spaceru po lesie” program pokazuje bieżące informacje związane z aktywnością pacjenta podczas sesji: jest to liczba zdobytych punktów oraz wykres dokładności wykonywania zadań (od smutnej do uśmiechniętej buźki).

    Pacjenci starają się być coraz lepsi z sesji na sesję, a wykładnikiem postępu lub jego braku jest punktacja. Jest to element motywujący do działania i podejmowania wysiłku – zwłaszcza u dzieci.

    U starszych pacjentów dużą motywacją jest również informacja na temat pokonanego dystansu lub czasu samego treningu.

                       Ryc. 9 Widok ekranu z wynikami uzyskanymi po zakończeniu sesji chodu

    TESTY NA POCZĄTKU I NA KOŃCU TERAPII

    Na początku każdej serii terapii usprawniających fizjoterapeuta ma możliwość wykonania pacjentowi testów obejmujących szczegółowe pomiary wykonane w staniu oraz w chodzie po bieżni.

    Powtórzenie tych samych testów na zakończenie terapii daje możliwość porównywania ich między sobą oraz szczegółowego analizowania jakie zmiany nastąpiły u pacjenta (co się poprawiło, co uległo pogorszeniu, co pozostało na tym samym poziomie).

    Testy w staniu

    Testy są przeprowadzane podczas swobodnego stania pacjenta na bieżni. Czas pojedynczego testu jest nastawiany przez fizjoterapeutę w zależności od potrzeb, podobnie jak liczba powtórzeń. Pacjent może stać z oczami otwartymi oraz z oczami zamkniętymi, może się trzymać lub nie – ważne jest aby te wszystkie informacje zostały zapisane w bazie pacjenta.

    Program nagrywa zebrane dane do dalszych analiz liczbowych oraz na potrzeby tworzenia obrazów i wykresów.

                                Ryc. 10 Ikona do wykonania testów w staniu

    Testy w chodzie

    Testy są przeprowadzane podczas swobodnego chodu pacjenta po bieżni. Czas pojedynczego testu jest nastawiany przez fizjoterapeutę w zależności od potrzeb, podobnie jak liczba powtórzeń. Pacjent może się trzymać lub nie, co jest odnotowywane i zapisywane w bazie danych pacjenta.

    Program nagrywa zebrane dane do dalszych analiz liczbowych oraz na potrzeby tworzenia obrazów i wykresów.

                                          Ryc. 11 Ikona do wykonania testów w staniu

    Uzyskane, z testowania pacjenta na początku i na końcu terapii dane, czynią z bieżni Zebris obiektywne narzędzie do usprawniania pacjenta.

    RAPORTOWANIE

    Ta część bieżni Zebris jest bardzo rozbudowana i szczegółowa.

    Dokonane pomiary mogą być wyświetlane, edytowane, drukowane i eksportowane.

    Raport zawiera takie dane jak:

    1. Wykres ciśnienia 3D dla obu stóp w podporze oraz w trakcie chodu (średni i maksymalny).
    2. Obraz 3D przedstawiający jaką uzyskano maksymalną siłę dla przodostopia i tyłostopia.
    3. Zestawienie par śladów stóp w trakcie chodu (obraz nacisku przedstawiony w kolorze).
    4. Grafika etapów chodu pokazująca jak wyglądają poszczególne fazy chodu.
    5. Geometria pokazująca parametry chodu (obrót stopy, długość kroku, szerokość kroku).
    6. Fazy chodu obrazujące na wykresach fazę podparcia, fazę przenoszenia oraz fazę podwójnego podparcia.
    7. Wykres parametrów czasowo-przestrzennych czyli parametrów chodu zależnych od czasu (tj. czas kroku, czas cyklu, kadencję i średnią szybkość).
    8. Wykres tzw. „motyla”, a w nim linię lewą, linię prawą, szczegółowe parametry „motyla”.
    9. Wykresy „krzywych nacisku” – uśrednionych i znormalizowanych.
    10. Wykresy „krzywych siły” czyli diagramy pionowej siły odpowiedzi.
    11. Tabelę szczegółowych parametrów siły.
    12. Trójstrefową analizę stopy lewej i prawej wraz ze szczegółowymi parametrami.
    13. Sukces treningu – odróżnienie między wzorem chodu, a celem treningowym.
    14. Statystyki sukcesów – współczynnik trafień dla każdego etapu w procentach.
    15. Wskaźnik sukcesu – prezentacja współczynnika trafień jako odsetka wszystkich kroków dla lewej i prawej stopy.

    Analiza tych wszystkich zebranych, szczegółowych danych służy ewaluacji działań czynionych z pacjentem, wyciąganiu wniosków oraz wprowadzaniu ewentualnych zmian w kolejnych sesjach. Z pewnością wymaga od fizjoterapeuty obszernej wiedzy.

    Obiektywizacja uzyskanych przez urządzenie danych nie budzi zastrzeżeń.

    WSKAZANIA

    Bieżnia Zebris FDM jest, ogólnie rzecz ujmując, urządzeniem przeznaczonym dla:

    – pacjentów prezentujących różne sposoby chodu nieprawidłowego (pacjentów neurologicznych i ortopedycznych),

    – pacjentów, którzy chcą poprawić swój wzorzec chodu,

    – pacjentów, którzy z różnych przyczyn ponownie uczą się chodzić.

    Przeciwwskazaniem natomiast, jest brak zgody lekarza kierującego na tą formę terapii i usprawniania.

    INDYWIDUALIZACJA

    Nie ma wątpliwości, że bieżnia Zebris spełnia oczekiwania w zakresie indywidualnego podejścia do pacjenta.

    Opisane powyżej możliwości i opcje w nastawianiu parametrów poszczególnych sesji dowodzą, że każdy pacjent może mieć zindywidualizowany program usprawniania zgodny z założonymi na początku terapii indywidualnymi celami.

    Zebris FDM to robot elastyczny, posiadający spory zasób możliwości i kombinacji poszczególnych parametrów.

    CZAS TRWANIA ZABIEGU

    Czas trwania jednej sesji jest uzależniony od potrzeb oraz możliwości pacjenta.

    Fizjoterapeuta na bieżąco kontroluje przebieg sesji i w każdej chwili może zdecydować o skróceniu lub wydłużeniu zabiegu.

    Sesja może składać się z jednego lub dwóch rodzajów usprawniania („Chodzenie po śladach”, „Spacer po lesie”).

    Warto stopniowo przyzwyczajać pacjenta do obciążenia podczas sesji na bieżni Zebris i sukcesywnie wydłużać czas jej trwania.

     PODSUMOWANIE

    Wracając do pytania postawionego na początku tego artykułu – czy faktycznie bieżnia Zebris FDM jest urządzeniem dobrym i użytecznym, czy spełnia swoje zadanie i zbliża do osiągnięcia celu funkcjonalnego pacjenta?

    Powyżej przedstawiony szczegółowy opis ujawnia, że urządzenie to:

    – jest nieskomplikowane i łatwe w obsłudze,

    – posiada różne opcje usprawniania pacjenta,

    – jest interaktywne terapeutycznie,

    – jest przydatne do przeprowadzania testów,

    – posiada program raportowania, który służy do obiektywnej oceny osiągnięć pacjentów,

    – jest przeznaczone dla obszernej grupy pacjentów, którzy chcą usprawniać swój wzorzec chodu i funkcje lokomotoryczne,

    – jest elastyczne, dlatego z dużą łatwością można zindywidualizować proces terapeutyczny pacjenta.

    Tak, zdecydowanie trzeba powiedzieć, że bieżnia Zebris FDM jest takim właśnie urządzeniem.

    Bibliografia:

    1. W. Dega, K. Milanowska: Rehabilitacja medyczna, PZWL, Warszawa 1993
    2. A. Kwolek: Rehabilitacja medyczna, Elsevier Urban&Partner, Wrocław 2009
    3. Zebris FDM – Instrukcja obsługi, 2017
    4. www.technomex.pl

    Autor: dr n. med. Beata Depczyńska

    Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany Wymagane pola są zaznaczone gwiazdką *

    *

    Zarezerwuj swoją wizytę

    Zadzwoń i zarejestruj się

    Zadzwoń 32 3389109